Drie kantjes vol – relaas van mijn schrijfsessies

66 dagen ver vandaag. De eindmeet lonkt.

Tijd om de balans op te maken van een tot nu toe pittig schrijftraject.

12 weken lang

Elke dag drie kantjes vol schrijven. Niet meer, niet minder. Met pen op papier en de timer bij de hand.  
Drie A4’tjes vullen op 30 minuten, en dat gedurende 12 weken. Dag na dag, week na week. Dat is de opzet van een schrijftraject dat ik ontdekte dankzij de Nederlandse Karien Vissers.

Dat je met schrijven dingen in je leven helder krijgt, antwoorden op je vragen uit jouw pen kan laten vloeien en meer rust in je hoofd kan creëren, dat wist ik al lang.

The Artist’s Way

Enkele maanden geleden ontmoette ik Karien Vissers op LinkedIn. Met Beyond Writing biedt ze cursussen meditatief schrijven aan. In haar e-course ‘5 manieren voor meer rust in je hoofd’ kan je alvast een en ander ontdekken over het hoe en waarom van meditatief schrijven.

Bovenaan Kariens lijstje van 5 staan de Ochtendpagina’s van Julia Cameron. In haar boek ‘The Artist’s Way’ (dat nog op mijn leeslijst staat) licht de auteur toe hoe je deze techniek toepast in je leven. Volgens haar kunnen deze ochtendlijke schrijfsessies je creativiteit deblokkeren.

Ik geef toe dat ik, toen ik er over las in mei, het gevoel had dat ik nog veel creatiever kon zijn. Ik worstelde niet met een blokkade maar wie weet kon dit schrijftraject wel voor een heropleving zorgen. Voor een renaissance van creatieve ideeën. Het was het proberen waard.

Hitte en dilemma’s

Op 18 juni begon ik eraan.
Dag 1. En wat schrijf je dan zoal?
Het was heet. We zouden 29°C halen en het was nu al puffen in huis. De hitte was de rode draad door mijn schrijfsel die dag. Op pagina 3 schreef ik: “En zo modderen we maar wat aan richting de laatste regel.” Alle begin is moeilijk.

Op dag 5 dacht ik dat ik het effect begon te voelen. Wat waren die vreemde woorden die plotsklaps uit mijn brein ontsproten? Had ik een lang afgesloten bron aangeboord?
De vreugde was van korte duur. Een opflakkering, niet meer dan dat. Maar wel eentje waar ik van kon genieten, zolang het duurde.

66 dagen ver nu. Als ik terugdenk aan alles wat ik schreef, speelden vooral het weer (de hitte) en dilemma’s over mijn zaak een rol. Het weer kon ik niet beïnvloeden, de dilemma’s die ik mezelf voorschotelde ’s ochtends waren na een halfuur dikwijls wel doorzichtiger. En dan kon ik de nodige knopen doorhakken.


Pen, papier en timer, meer heb ik niet nodig.

Routine

Elke ochtend ben ik ongeveer 30 minuten gekluisterd aan de bank in onze woonkamer. Ik heb het op andere plekken geprobeerd maar dat werkte niet. Ik heb het ook eens later op de dag geprobeerd maar dat werkte evenmin. Het heet niet voor niets Ochtendpagina’s, denk ik dan. Niets zo goed als ’s morgens op nuchtere maag pen en papier pakken, de timer instellen en aan de slag gaan.

Na een tijdje wordt het routine en dan doet het pijn als het niet lukt door omstandigheden.

Op vier dagen na ben ik er in geslaagd om elke ochtend te schrijven. Dat vind ik een mooie prestatie.
Bijna 200 kantjes vol, op gelijnd, gerecycleerd papier, dat vergt veel inkt. Gelukkig beschik ik over een grote verzameling gekregen pennen.

In het begin kon ik vlot binnen de 30 minuten blijven. Na enkele weken weerklonk het eindsignaal terwijl ik de laatste regels schreef. Maar ach, wat maakt het uit, die paar minuutjes extra.
Die vooropgestelde tijd houdt je wel alert want het is heel gemakkelijk om in gedachten te verzinken en om tussendoor de pen even neer te leggen. Idealiter houd je die pen op het blad en schrijf je door, ook al voelt het aan alsof je alleen maar onzinnige dingen noteert. Ernaar streven om toch binnen die 30 minuten te blijven, maakt de schrijfsessies ook pittig.

Adam Blazejack, ervaringsdeskundige

Af en toe vertel ik anderen over die Ochtendpagina’s en meestal hoor ik dan: “Dat zou ik nooit kunnen.”

Twee weken geleden werd ik verrast door de reactie van Adam Blazejack. Hij vertelde over zijn ervaringen met de Ochtendpagina’s en wou er, op mijn vraag, een stukje over kwijt in dit bericht.

“Ongeveer vijf jaar geleden zat ik plotseling vast. Hetgeen wat makkelijk ging, was plotseling moeilijk. Hetgeen wat leuk was, was plotseling saai en vervelend. Het leek wel alsof ik mij onzeker voelde over mijn werk, keuzes of opinies. En waarom? Omdat ik in mijn gedachtegang een perfectionistisch zinnetje had lopen dat constant kritiek gaf. “Dit kan beter. Dat is niet goed genoeg. Deze beslissing was echt slecht genomen, en er gaat miserie komen.”

Na het lezen van The Artist’s Way van Julia Cameron kreeg ik echter context dat deze onzekerheid volkomen normaal is als iemand vaak kritiek kreeg toen hij jong was. Het is een vorm van gewoonte-opbouw waarbij je dezelfde externe (kritische) stemmetjes internaliseert en uiteindelijk aan jezelf zit te vertellen. En haar beste tip was: ‘Schrijf het uit, elke ochtend als je nog dromerig bent, een twintigtal minuten lang, pen op papier, en laat de interne criticus maar eens zien wat je wel niet schrijven kan, en laat hem maar wennen aan je creatieve ruwe zijde en het creatief proces i.p.v. dit te blokkeren met vooropgestelde ideologieën.’

Sindsdien begon ik elke dag met schrijven. Een twintigtal minuten lang zette ik mijn onzichtbare positieve, negatieve, en onzekere gedachtes op papier. Van alle boeken, wijsheden en adviezen die ik nodig had in mijn leven, zijn de Ochtendpagina’s een van de grootste factoren geweest in mijn groei tot authentieke persoon.”

Meer over Adam, ook een blogger, lees je (natuurlijk) in zijn blog.

Mijn bevindingen

Ik deel hier ook graag mijn bevindingen.

  • In de teksten die ik de laatste weken schrijf neig ik naar meer poëtische beschrijvingen en ik zit minder ‘in mijn hoofd’.
  • Ik kan me beter en langer focussen.
  • Ik ervaar meer rust, niet alleen ’s morgens maar ook in de loop van de dag.
  • Problemen waar ik ’s nachts van wakker lig krijg ik meestal scherp gesteld tijdens het schrijfproces. Nadien kan ik ze gemakkelijker aanpakken.
  • Die schrijfsessies, daarvoor sta ik graag een halfuurtje vroeger op. 🙂

Nog twee weken te gaan.
Ik weet nu al dat ik blijf schrijven ’s ochtends. Zo dikwijls mogelijk. Omdat ik het anders zou missen en vooral ook omdat het goed voor me is.

En jij, zou jij je eraan wagen? Vind je drie kantjes vullen te veel of lukt het je niet elke dag? Misschien kan dit blogbericht van Julia Cameron je over de streep trekken.
Of ben je al vertrouwd met de Ochtendpagina’s? Wat heb jij ervaren sinds je ermee gestart bent?