Mijn Soirée bretonne op 12/12/25 krijgt meer en meer vorm. Het moeilijkste in het creatieproces: beslissen wat wel een plek krijgt tijdens deze voorstelling, en wat niet. Samen met Stef, mijn echtgenoot, heb ik talloze plaatsen ontdekt in Bretagne en er mooie herinneringen gecreëerd. Ons archief puilt uit van de vele duizenden foto’s die we maakten sinds 2012. En ook daarnaast is er zoveel om te delen.
Duiken in het archief en in mijn herinneringen heeft als gunstig neveneffect dat ik me dikwijls terug in Bretagne waan op een zomerdag – zon op het hoofd, blik gericht op de azuurblauwe zee – ook al klettert de herfstregen tegen de ruit van mijn schrijfkamer.
Een van de plaatsen waar ik de gasten van deze Soirée bretonne mee naartoe neem, is de Côte des Légendes in het noordwesten van Bretagne. “Ici s’éveille votre imaginaire!”, las ik op de beachflag aan het toeristisch infopunt op de site van Meneham. “Hier ontwaakt uw verbeelding!” Wees maar zeker! 😉
Historisch vissersdorp Meneham
Begin juni ’25 waren we toegekomen in Meneham (Ménez Ham). Te voet, toen bleek dat de gîte die we voor een week huurden, op wandelafstand lag. Gastvrouw Anne keek verbaasd bij het inchecken. Hadden we echt nog nooit van Meneham gehoord? Euh, nee. Maar toen we er die eerste avond stonden, voor dat douaniershuisje tussen die uit de kluiten gewassen rotsen, herinnerde ik mij dat ik dat beeld wel vaker gezien had in brochures en op Instagram. Maar ik wist nog niet wat erachter school.
Dat bleek veel te zijn, want deze site bulkt van de verhalen over vroegere bewoners, strandjutters en douaniers. Verhalen waarin ik me uren kan verliezen! En ik vind het mooi meegenomen dat je de permanente expo, die de geschiedenis belicht, gratis kunt bezoeken wanneer je maar wil (tijdens de openingsuren).
Wat me vooral bijbleef van de expo is het verhaal van de Erika, de tanker die in december 1999 in een zware storm terechtkwam en in tweeën brak. Ik herinner me nog de beelden op tv: vrijwilligers die de stranden optrokken om er de olie weg te scheppen en de watervogels te redden uit de zwarte smurrie. De Bretonse kust leed enorme schade toen. Dit jaar in juni, te midden van de natuurpracht, kwamen de beelden van de nasleep van de ramp nog harder binnen dan in ’99. Vrijwilligers kregen ook een naam in de expo. Vele handen maken licht(er) werk, ook bij zulke rampen.
De site van Meneham is een toeristische trekpleister, maar wanneer de massa ’s avonds wegtrekt is het er zalig rondstruinen, ook op de nabijgelegen paden en stranden.
Veel meer dan wandelen hebben we niet gedaan in de buurt van Meneham. Naar het strand vlakbij, naar ‘La Chapelle de Saint-Egarec’ en ‘Le port de Nodeven’. Daarna de andere richting uit naar ‘Le phare de Pontusval’. Op het gemak, genietend van bloemen en panorama’s, en het gekwinkeleer van de vele leeuweriken.
Meneham hoort tot de gemeente Kerlouan.
Wij logeerden er in Gîte Le pied à terre, een klein huisje waarin we ons onmiddellijk thuis voelden. Gezellig, alles bij de hand, koken met zicht op de tuin. Naast de deur een klein terrasje waar we genoten van zonmomenten, soms met de kat erbij. Hartelijke mensen, het gastkoppel Anne en Pierre Yves. Een aanrader!
Wil je meer weten over de Soirée bretonne waarin ik mijn gasten meeneem naar Bretagne? Klik hier.